Ponad to seksualne reakcje nerwicowe mogą powstawać w każdym okresie życia, rozwijają się bardzo często w skutek jednorazowego działania bodźca i są one często niezależne od działania nerwicy ogólnej, chociaż mogą stanowić jej przejaw. (Imieliński, 1990) Czy możemy, zatem zaryzykować hipotezę, iż u osób homoseksualnych częściej niż u osób heteroseksualnych można zaobserwować zaburzenia nerwicowe, objawiające się między innymi rozwiązłością seksualną a spowodowane sytuacją społeczną w Polsce? Z drugiej strony, wydaje się jednak, iż późniejsze zachowanie hiperseksualne, przeradza się w pewien rodzaj uzależnienia lub zaburzenia obsesyjno – kompulsyjnego - patologicznego powtarzania czynności.
       Zwróćmy w takim razie uwagę na istotne, z punktu widzenia naszych rozważań, zjawisko uczenia się nowych reakcji seksualnych na bodźce. Proces warunkowania, to znaczy wytwarzania się seksualnych odruchów warunkowych (również tych patologicznych) odgrywa nie bagatelną rolę w kształtowaniu się treści, upodobań, zachowań czy fantazji seksualnych. Sposób zachowania, kończący się pozytywnym efektem, czyli inaczej wzmocnieniem pozytywnym ma tendencje do powtarzania się. (Imieliński, 1986). Ponad to bodźce seksualne wywołują silniejsze stany napięcia seksualnego „nie wtedy, gdy działają po raz pierwszy, lecz przy następnych powtórzeniach, gdy organizm osiąga pewną wprawę w reagowaniu na nie, gdy się ich nauczy (…)” (Imieliński, 1990, s. 292) Dodatkowo Brady i Levitt wykazali, iż stopień reaktywności na stymulację zależy od rodzaju i zakresu doświadczeń seksualnych. Im szerszy zakres doświadczeń, tym silniejsze są reakcje na stymulację zewnętrzną. (za: Imieliński, 1990) Czy można, więc uznać, iż seksoholicy wpadają w pewien rodzaj błędnego koła, niezależnego od nich biegu zdarzeń?
       Konorski wyciągnął wniosek, iż reakcja warunkowa (wzór zachowania seksualnego) może być w późniejszych fazach wykonana nawet przy słabej motywacji (nasyceniu seksualnym). Dzieje się tak, gdy dochodzi do reakcji warunkowej zależnej od „łącznego działania połączeń bezpośrednich pomiędzy ośrodkiem bodźca warunkowego i ośrodkiem reakcji warunkowej oraz połączeń pośrednich. W połączeniach pośrednich zaangażowany jest ośrodek napędu, na przykład ośrodek głodu [seksualnego – przyp. E. Makulska], którego pobudzenie mobilizuje organizm do aktywności zmierzającej do uzyskania pokarmu [czy pozyskania zaspokojenia – przyp. E. Makulska].” (2000, za: Górska, Grabowska, Zagrodzka, s. 331). Jeżeli połączenia są bardzo silne jak w przypadku działania bodźca specyficznego – kluczowego (czyli inaczej mechanizmu wyzwalającego, uruchamianego przez specjalne bodźce - znaki) to reakcja instrumentalna („reakcja, której organizm się uczy w celu uzyskania pożądanego skutku lub powstrzymania niepożądanego zdarzenia”) (Seligmann, Walker, Rosenhan, 2003, s. 758, 759) może być wykonana nawet przy słabym napędzie motywacyjnym (czyli przy zaspokojeniu seksualnym). (Górska, Grabowska, Zagrodzka, 2000; Sadowski, 2003)
       Człowiek, zatem stanowi pewnego rodzaju układ reaktywny, a jego zachowanie jest uzależnione od środowiska zewnętrznego. ”Dążenia człowieka oraz zaniechanie dążeń (unikanie) są uwarunkowane systemem nagród i kar znajdujących się w otoczeniu” (Imieliński, 1989, s.462). Powyższe twierdzenie oznaczać może, iż środowisko homoseksualistów, a nie tylko sam akt seksualny może być wzmocnieniem pozytywnym dla zachowań hiperseksualnych.